Wolkjes DNA
Ik mocht eens meelopen met een vriendin die een hond heeft zo groot als een paard. Ik noem de hond dan ook niet bij zijn naam. Of nauwelijks. Voor mij is het ‘het paard’. Of ‘Hee paard. Zit’.
We liepen door de duinen van Meyendel. Voor mij vooral een herinnering uit mijn jeugd maar voor de club mensen met honden dagelijkse kost. De honden trainen daar om speurders te worden. Het is een soort verstoppertje. Iemand verstopt zich, de hond ruikt aan een zakdoek en zoekt de man of vrouw die dan ergens achter een boom staat. Dat vinden van de eigenaar van de zakdoek is een gekke anti-climax. Niemand juicht, niemand begint schreeuwend weg te rennen, er worden geen vlaggen geplant.
De kunst van het baasje is om de hond zijn werk zo goed mogelijk te laten doen. De hond moet geconcentreerd blijven, je mag hem niet sturen, maar hij moet ook niet gaan lopen flierefluiten.
Toen ik vroeg hoe dat nou zit met zijn reuk, de hersenen, de motivatie om dat spoor te volgen kwamen er veel antwoorden. Mensen die dit doen kunnen er natuurlijk goed over praten. Mijn ADD-brein bleef hangen bij een splinter van alle informatie: we laten bij elke stap wolkjes DNA achter. Bij. Elke. Stap. Wolkjes. DNA. Dat weet je ergens wel maar in datzelfde ergens, wil je dat niet weten.
Op drukke dagen zijn dat dus heel veel wolkjes. En loop je niet alleen door die van jezelf.
Door het magische veld van 1,5 meter is het kleefgehalte van de wolkjes vast anders. En dat heeft iets prettigs.
Ik denk dat ik door vrienden maar ook door halve vrienden gekend word als knuffelaar. Dat is omdat ik wil dat alles uiteindelijk oké is. Knuffelen is een uiting van liefde maar ook een excuus voor alles dat mogelijk mis is gegaan. Voor alle tekortkomingen in het algemeen. Voor alle dingen die niet zijn gezegd. Ik knuffel vaak ook net iets te fel. Dat het net niet lekker meer is. Dan móet je wel weg daarna. Ik dwaal af.
Op dit moment weet ik niet of ik ooit terugkom als knuffelaar. Vanwege het DNA (ook al weet ik dat al een tijdje) maar vooral omdat ik nu merk hoe goed je mensen kunt zien als ze niet te dichtbij zijn.